Saligao Serenade

door Fr. Nascimento Mascarenhas

Er was eens een heel beangstigend karakter in het dorp Saligao. De loutere vermelding van zijn naam zou kunnen sturen rillingen vaststelling van de ruggengraat van zelfs de meest hardgekookte en cynische onder het dorp volk. Zijn naam was Sonzil Agostin. Zijn vordering tot schande was het geloof van iedereen dat hij een onfeilbaar "boze oog" - dixtt in Konkani-waarmee hij kon zaaien vernieling, op wil.

Sonzil Agostin was een instelling, maar van wie de mensen spraken slechts fluisterend. Toen hij kwam, een vaste staren kon een gelukkig en gezond persoon te zetten in een snotterend bundel van depressie, pijn en wee. De vele onverklaarbare ongelukken gebeurde dat mensen en dingen die Sonzil Agostin zette zijn ogen op, gevraagd ook geleerd en praktische mensen af te vragen of er echt iets aan deze boze ogen na alle zaken.

Bizarre verhalen zijn gerelateerd aan mij over dapperheid Agostin's. Een tak van een mangoboom geladen met de vruchten stortte neer toen Agostin nam slechts een naar kijken. Een nieuw gebouw opgetrokken muur ingestort louter omdat zij de aandacht getrokken van Agostin. Een roos bloeiende boom met rozen, verdord niet eerder had Agostin voorbij en staarde naar de eigenaar afgunstig. De beste methode om vooruit te lopen op eventuele schade door Agostin was, lijkt het, om hem of hagel trekken zijn aandacht eerst, voordat hij tijd had om zijn dixtt stemmen op je. Door deze methode alleen zou een afweren van de laser-beam schade!

Met het verstrijken van Agostin, het tijdperk van de alom gevreesde boze oog lijkt ook te zijn grotendeels voorbij. Inderdaad het aantal dixttikarns, die opgroeide in aantal in de tijd van Agostin en zijn ilk, is eveneens afgenomen. Maar zeker een paar dixttikarns nog steeds, zelfs in deze moderne tijd, opgeroepen door de traditionele onder ons af te weren of dixtt verwijderen. En ze gebruiken dezelfde 'beproefde' methode van de oude-het reciteren van de christelijke geloofsbelijdenis, terwijl zachtjes hun handen lopen (waar zijn drie pepertjes en wat zout) over het lichaam van het slachtoffer, van kop tot teen en dan de magische cirkel van bescherming gevormd met een laatste gebaar.

Aan het einde van deze plechtige ceremonie de chilipepers en zout werden geslingerd in de rannon (open haard). Als de pepers gebrand met een krakend geluid dan de ceremonie was succesvol geacht, iemand juichte "Dixtt geli!" (Het boze oog is weg!), En de rest antwoordde snel, "Poi!" (Zie!). Maar als de pepers gewoon rustig verbrand, de dixttikarn en anderen keken elkaar in de consternatie en uitgelegd smerige geur afkomstig van de vlammen als "Dixtt vochunk nam" (Het boze oog niet heeft verlaten).

Tot deze dag zijn er de traditionele en de bijgelovige die vast geloven in het bestaan van het boze oog en frequente de huizen van dixttikarns in Mapuca en elders, Okot te verkrijgen. Het lijkt misschien nogal vreemd dat mensen nog geloven in zulke dwaze bijgeloof in deze moderne tijden, maar nogmaals, dat is de kracht van sterke traditie.